Het magische van één minuut

Ik ben aan zee met mijn vriend. Er staat een gure oostenwind en na enkele minuten wandelen, besluiten we toch maar om naar binnen te gaan. We kiezen een bistro en installeren ons in het stille gedeelte. We zetten ons, zoals oudere mensen doen, naast elkaar aan een tafeltje van vier zodat we de zee kunnen zien.

We bestellen onze witte porto. Hij begint te lezen en ik lees even mee, een paar bladzijden, want het is een boek waar je uw verstand moet bijhouden ("Identiteit" van Paul Verhaeghe).  Er is een zin die me doet wegdromen. Het paradijs, de nieuwe betere wereld, blijkt altijd in de toekomst te liggen. Maar ik voel NU het paradijs. Mijn vriend heeft zijn arm rond mij gelegd en leest geïnteresseerd verder, terwijl ik enkele zinnen in mijn boekje noteer. Ik wacht niet op een toekomst waarin het beter wordt en waar anderen het voor mij geregeld hebben om te bepalen wat het paradijs is.

Deze minuut is perfect!

Vorige week vertrok ik om 22u45 vanuit Tervuren naar huis. Op dat uur de Brusselse ring passeren is zalig.  Zonder mij te haasten zou ik om 23u30 thuis zijn. Zou... , want ter hoogte van Erpe-Mere stond het verkeer plots stil. En we bleven stil staan, gedurende meer dan twee uur. Het was de eerste keer dat ik dit meemaakte. Na een tijdje wordt de motor stilgelegd, zie je overal mobieltjes oplichten, stappen mensen uit en beginnen een babbeltje te slaan. Je hebt geen idee hoelang je nog vastzit en of de situatie ernstig is. De man in de Porsche achter mij toetert zijn frustratie weg.

Je hebt altijd de keuze hoe je omgaat met een situatie.

In het begin was ik gefrustreerd, want ik had in de vooravond ook al in de file gestaan. Daarna vond ik het best grappig. Ik gebruikte de tijd om het voorstel uit te werken dat ik gedaan had tijdens het etentje. Dat moest ik dan morgen al niet meer doen. Na anderhalf uur begon ik me zorgen te maken, want ik moest naar toilet en had geen zin om in de spotlights te staan van het achterliggend verkeer.

Toen we eindelijk vertrokken, zag ik net na de bocht waar ik stond, de blauwe lichten en de gehavende vrachtwagen. Gedurende die twee uur had ik niet beseft dat ik eigenlijk geluk heb gehad. Was ik één minuut eerder vertrokken, dan was de kans groot dat ik erbij betrokken was. Was ik twee minuten eerder vertrokken, dan had ik het inzicht rond het magische van die ene minuut niet opgemerkt.

Persoonlijk