Geïnspireerd door K20

Tijdens de afgelopen kerstperiode bezochten we Düsseldorf. Na een wandeling vanuit het station naar de Königsallee, met zijn verschillende modehuizen en luxe-boetieks, liepen we verder naar de Altstadt.  We waren hier in eerste instantie om de kerstsfeer op te snuiven. Ik was benieuwd of we hier inderdaad meer zouden zien dan kraampjes met eten en drinken. Ik mag het beamen. Er was sfeer genoeg in de stad.

Na een dagje shoppen met mijn dochter, had ik nood aan een wandeling in het groen. Hofgarten ligt midden in het centrum en wordt beschouwd als het mooiste park van de stad. In de winter bij mistig weer, moet je een beetje uw verbeelding gebruiken om dat te zien. Maar het deed in ieder geval deugd om de drukte van de stad te compenseren met wat vogelgeluiden.

K20 is een museum en ligt naast dit park aan de Grabbelplatz. Het is een zeer modern gebouw, waar je voornamelijk werken vindt van Pablo Picasso, Piet Mondriaan, Paul Klein en Wassily Kandinsky. Naast de permanente tentoonstelling was er die dag ook de tijdelijke tentoonstelling "Lines of Sight" van Carmen Herrera te bewonderen.

Ik heb een enorme bewondering voor mensen die een visie in de materie zetten. Het is vooral het verhaal achter de creatie dat mij boeit. Dan wordt de authenticiteit van de persoon zichtbaar.

We waren danig onder de indruk. Er hingen 70 werken van de Cubaanse die geboren is op 30 mei 1915 en vandaag de dag nog gepassioneerd en gedisciplineerd verder werkt aan kunst, samen met een assistent. Het is niet zozeer haar leeftijd, maar het feit dat ze haar leven lang gewijd heeft aan haar passie, waar ik zo'n bewondering voor heb. Er hangen schilderijen geproduceerd in zes decennia, sinds de jaren '40.

Op 10-jarige leeftijd start ze met lessen volgen in de tekenacademie en als ze 14 is, gaat ze studeren in Parijs. We zijn dan 1929. (Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Het enige spectaculaire dat ik ondernam op die leeftijd was een vakantie met de CM naar Maloya.) Daarna trekt ze naar Italië, Duitsland en keert ze terug naar Havanna, waar ze architectuur, literatuur en filosofie studeert aan de Universidad de La Habana. Na haar huwelijk woont ze nog een tijdje in Parijs, om dan uiteindelijk te belanden in New York. We zijn dan 1954. Ik vind dat ongelofelijk voor die tijd, als vrouw , als Cubaanse ten tijde van de koude oorlog.

Ik ben geen kunstkenner, maar het is duidelijk dat er een lijn zit in haar werk. Haar architectuurstudies hebben ongetwijfeld haar werk gekenmerkt. Haar fundamentele principes in haar werk zijn: "reduction, harmony of color and form, ambivalent spatial levels, and an understanding of the picture as a three-dimensional object in space."(1) In al haar werken zie je die principes. Het getuigt van een ongelofelijke creativiteit om hetzelfde thema steeds terug uit te vinden en op een doek te zetten. Authenticiteit wordt op die manier een duidelijk begrip. Ze blijft trouw aan haar inzichten en blijft dit vernieuwen.

We hebben in totaal 3 uur in het museum gelopen. Het was niet mijn dochter maar ikzelf die plots verzadigd was van de kunst. Ik had ook honger gekregen dus liepen we terug de stad in. Plots keek ik anders naar de dure boetieks op de Kö. Ik zag ook daar de lijn in hun werken en het heruitvinden van hetgeen ze al neergezet hadden. Dat zijn zo van die momenten waarop ik kan genieten van de Aha-Erlebnis. Het zet me aan het denken. Wat is mijn authenticiteit? Welke rode draad loopt er door mijn leven?

Bron: 
(1) Exhibition Guide "Lines of Sight", tentoonstelling 2.12.2017 - 8.4.2018
Persoonlijk