De man-vrouw (r)evolutie

De afgelopen twee weken werd ik enorm getriggerd door een video op Facebook met de speech van Oprah Winfrey die de Cecile B. de Mille Award ontvangt op de 75ste Golden Globe Awards. Het beloofde een zeer krachtige boodschap te zijn van een minstens even krachtig persoon. Het was een boodschap die je kippenvel zou geven. De reacties op sociale media bleven niet uit.

De boodschap gaat over vrouwen die in hun kracht komen te staan, hun stem laten horen en de uitnodiging om ELKE vorm van discriminatie tegen te gaan. Het kippenvelmoment kwam maar helemaal op het einde, toen de woorden vielen THEIR TIME IS UP. Er verscheen bij mij een grimas en ik had er tegelijkertijd een vreemd ongemakkelijk gevoel bij.

Ja, we leven in een tijd die we later als een keerpunt zullen beschouwen in de geschiedenis. Het is een beetje zoals de film "Le Tout Nouveau Testament" van Jaco van Dormael voorspelde. Het is aan de Godin om naar buiten te komen, want God heeft er maar een zootje van gemaakt volgens zijn dochter.

Versta me niet verkeerd. Ik mag dan al de discriminatie op de werkvloer in mijn leven ervaren hebben, toch ben ik geen feministe. Ik vond er maar niets aan om verkozen te zijn en te mogen zetelen als expert in de  GECORO (gemeentelijke commissie voor ruimtelijke ordening) van mijn gemeente, toen ik wist dat ze eigenlijk een vrouw tekort hadden. Ze moeten me kiezen voor mijn expertise en wie ik ben, of waar ik voor sta. Maar bon, het aantal vrouwen in organisaties kunstmatig opkrikken, is een manier om ergens te beginnen. Je kan er voor of tegen zijn.

Wat mij triggert, is het vervolg van deze omkering en bewustwording. Ik loop misschien wat voorop, maar ik vind het heel belangrijk. Het is inderdaad genoeg geweest. Maar we gaan de slinger toch niet naar de andere kant laten overhellen en de rollen gewoon omdraaien?  Ik pleit voor het opheffen van het hele man-vrouw-gedoe, het opheffen van het hokjes denken. Het wordt tijd om te gaan van "ik en jij" naar "wij".

Ik ben vóór de opkomst van de MENS, de persoon met zijn vrouwelijke en mannelijke energie, met al zijn unieke gaven. Daar voel ik me veel beter bij. Daar draait het voor mij om als ik het over de volgende stap en het vervolg heb.

Mensen die in hun kracht staan, hebben voor mij de twee stromen in zich. Ze balanceren tussen het een en het ander en weten precies wanneer wat in te zetten. Rust, actie, kwetsbaarheid, standvastigheid, zorgzaam, strijdvaardig. Alle ingrediënten in éénzelfde persoon, de MENS. Laten we stoppen met kwaliteiten toe te schrijven aan één sexe. Dan kunnen we mekaar als MENS ont-moeten. Dat lijkt me fijn!

Link: Oprah Winfrey's speech

Link: Recensie ' Le Tout Nouveau Testament'

Persoonlijk

Reacties

Ben het helemaal met je eens. Ik kijk uit naar een plek waarin iedereen gewoon IK kan zijn. Man of vrouw en alle categorieën daar tussenin. Het is zo gevaarlijk ons te beperken tot de verpakking wanneer we een beeld van iemand willen vormen. Er zomaar van uitgaan dat die uiterlijke vorm automatisch eigenschap A en B met zich meedraagt en dat X en Z dan weer ontbreekt is compleet fout! Categorieën intresseren me sowieso niet en ik wil al helemaal zelf niet in een vakje geduwd worden. Maar als het dan toch moet: ik voel me vrouw en zou soms wat meer man willen zijn. Waarom? Omdat het me vaak aan daadkracht ontbreekt. Ik heb wel veel ideeën en inspiratie, maar vaak niet de moed om het in de vorm om te zetten. En als ik dan een gevaarlijke traditionele gedachtensprong maak: ben ik dan laf omdat het me aan moed/mannelijke daadkracht ontbreekt? Zijn vrouwen die dan op en top vrouw zijn laf en zwak? Natuurlijk niet! Maar ik zou wellicht meer gebalanseerd zijn wanneer ik mijn vrouwelijke kant ervan kon overtuigen dat daadkracht heus niet gevaarlijk is en dat het wel degelijk óók bij me past! En zo gaat dat ook op voor mannen: zijn mannen patetisch als ze durven huilen? Oh help! Waarom zouden we dat denken??? Emoties durven uiten en ernaar durven kijken maakt ons zoveel sterker zou ik durven stellen, maakt ons juist meer mens. Maar ik voel dat die gedachtenkronkel: vrouwen zwak/mannen sterk (ik stel het nu even heel simplistisch voor) wel degelijk in de ruggegraad van heel veel mensen zit. Ik kijk dus uit naar die plek waar categorieën overboord worden gegooid en waar we elkaar kunnen aanmoedigen en inspireren om steeds dichter en dichter te komen bij de kern van onszelf. Laat die plek nu maar de hele aarde zijn en laten we stellen dat die tijd NU begint. Wie doet mee?